اگه از روی زندگیت یه داستان ابرقهرمانی میساختن، سوپرپاورت چی میبود؟  نوشته شده در  جمعه سی ام شهریور ۱۴۰۳ساعت 10:31&nbsp توسط M  |  آمدی، نشستی، و رفتیروی مغزم به جا گذاشتی رد پاهایت راکه روز به روز عمیق تر میشوند***هدف اینجا هشتاد و هشت درصد تخلیه سر ریز هاست و دوازده درصد خلق محتوا. نوشته های پیشین

اعتیاد به سیلی خوردن از واقعیت‌ها سازنده است  نوشته شده در  دوشنبه نهم مهر ۱۴۰۳ساعت 23:59&nbsp توسط M  |  آمدی، نشستی، و رفتیروی مغزم به جا گذاشتی رد پاهایت راکه روز به روز عمیق تر میشوند***هدف اینجا هشتاد و هشت درصد تخلیه سر ریز هاست و دوازده درصد خلق محتوا. نوشته های پیشین

از نظر شرایط زندگی تو موقعیت نسبتا خوبی هستم ولی خودم خوب نیستم. مثل اینکه خونه ایده آلتو ساخته باشی ولی خودت بدون کلید تو کوچه آواره باشی.  نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم مهر ۱۴۰۳ساعت 9:26&nbsp توسط M  |  آمدی، نشستی، و رفتیروی مغزم به جا گذاشتی رد پاهایت راکه روز به روز عمیق تر میشوند***هدف اینجا هشتاد و هشت درصد تخلیه سر ریز هاست و دوازده درصد خلق محتوا.

روزی روزگاری نوشتن'>نوشتن بوی رهایی میداد. یا دست کم بوی امید رهایی. امروز اما بیهوده و بی معنی است. مثل بقه کارهایی که میکنم و مثل کلیت زندگی ام. رهایی ای در چشم انداز نیست. نه خودش نه امیدش و نه حتی تصویرش. من آن حیوانی هستم که بعد از سالها اسارت تنها کاری که میتوانم بکنم ساییدن دندان هایم به میله های کلفت و زنگ زده قفسم است. این که مدتی است در قفس باز شده است اصلا موضوعیتی ندارد. من قفس را درونی کرده ام.  نوشته شده در  سه شنبه هشتم آبان ۱۴۰۳ساعت 23:21&nbsp توس

دو هفته‌ای میگذره از کنده شدنت ولی جات هنوز درد و خونریزی داره. عجب وصله ناجور عمیقی بودی!  نوشته شده در  چهارشنبه هفتم آبان ۱۴۰۴ساعت 23:42&nbsp توسط M  |  آمدی، نشستی، و رفتیروی مغزم به جا گذاشتی رد پاهایت راکه روز به روز عمیق تر میشوند***هدف اینجا هشتاد و هشت درصد تخلیه سر ریز هاست و دوازده درصد خلق محتوا. نوشته های پیشین